Het maatje
Als maatje of buddy heb je direct contact met andere jongeren. Je bent geen hulpverlener, maar iemand die weet hoe het is om iets mee te maken. Ook kun je delen wat jou hier wel en niet in heeft geholpen. In de rol van maatje sta je naast jongeren, geef je ruimte aan hun verhaal en ondersteun je hen. Zo ben je een belangrijke steunfiguur voor jongeren die vergelijkbare dingen hebben meegemaakt. Je laat zien dat er iemand voor hen is en biedt hoop en motivatie dat herstel mogelijk is.
Wat kun je doen als maatje?
- Als maatje kun je op verschillende plekken aan de slag: bijvoorbeeld binnen jongerenwerk, hulpverleningsorganisaties, wijkteams, lotgenotengroepen en ervaringscafés. Je komt zo in contact met jongeren die zich herkennen in jou en voelen dat ze niet de enige zijn.
- Je kunt online steun bieden op lotgenotenforums of in chatgroepen.
- Je kunt een brug zijn tussen jongeren en hun ouders, verzorgers en hulpverleners.
Welke skills helpen je?
Echt luisteren
Je luistert zonder oordeel en met oog voor wat de ander nodig heeft.
Loslaten en grenzen bewaken
Je toont compassie, empathie en begrip zonder dat het ten koste gaat van jezelf.
Je kunt onderscheid maken tussen jouw verhaal en dat van de ander
Het is belangrijk om te beseffen dat ieders proces en weg naar herstel er anders uitziet.
Pas op voor deze valkuilen
- De ‘hulpverlenersrol' innemen en alles willen oplossen voor de ander.
- Te snel advies aan de ander geven. Vraag eerst waar de ander behoefte aan heeft. De jongere heeft vaak al een hulpverlener, jij kunt de hoopverlener zijn!
- Als je in aanraking komt met heftige verhalen of problemen kan dit natuurlijk bij jou ook verdriet of pijn oproepen.
“Jongeren voor wie ik maatje ben, zeggen vaak: ik hoef jou niks uit te leggen, je weet het al.”
Tips
- Je helpt de ander door er te zijn én te luisteren. Je hoeft niet overal een antwoord op te hebben en problemen op te lossen. Door aandachtig te luisteren en erkenning te geven, bied je veel steun.
- Jouw oplossing is niet dé oplossing. Want wat voor jou heeft gewerkt, hoeft niet voor iemand anders te werken. Gebruik je eigen verhaal om herkenning en perspectief te bieden, zonder voor te schrijven wat de ander moet doen. Zeg bijvoorbeeld: "Wat mij hielp, was..." of "In mijn situatie werkte het om...".
- Deel ook de (tussen)stappen die je hebt gezet in jouw proces. Hoe ben je gekomen tot waar je nu bent? Deel ook de uitdagingen die je hierbij tegenkwam en hoe je hiermee om bent gegaan. Zo biedt je herkenning en hoop.
- Wees duidelijk over je eigen grenzen en verantwoordelijkheden. Bewaak je tijd en energie en let goed op situaties of gesprekken die beter passen bij bijvoorbeeld een jeugdhulpprofessional. Merk je dat andere ondersteuning beter aansluit bij de behoeften van de jongere, bespreek dit dan met de jongere én met de contactpersoon van jouw organisatie.
“Dankjewel dat je mij op mijn donkerste momenten een beetje hoop wist te geven.”
